Uitstapje naar bijeenkomst 'UFO's en ontvoeringen'

Amsterdam, mei 1997

Alle aanwezigen - entiteiten die de menselijke gedaante hadden aangenomen, in elk geval - in het morsige gebouwtje in Molenwijk (Amsterdam-Noord) claimden ooit ontvoerd te zijn door UFO’s. De meeste trouwens meer dan eens, er schijnt nogal driftig gependeld te worden tussen Amsterdam-Noord en de rest van het universum.

Enfin, we luisterden naar de getuigenissen van de ongelukkigen, en spraken tijdens de pauze en na afloop met ze. En met de psychotherapeute die de bijeenkomst voorzat, en die zichzelf - tegen geringe vergoeding, dat spreekt - beleefd aanbeval aan een ieder die worstelde met de emotionele verwerking van z’n buitenaardse ervaringen, en het grote onbegrip bij de buitenstaanders. Ze waren voor ons inderdaad maar moeilijk te bevatten, de belevenissen van de Molenwijkers met de Greys. Dat zijn wezens met grote zwarte ogen, die in hun schoteltje dokter-Mengele-achtige experimenten uitvoeren op mensen; specifieker: hun geslachtsdelen. Evenmin konden we iets voorstellen bij de avonturen die we hoorden over een ander, maar vriendelijker type ruimtevaarder, de Nordic. Dat is een als Viking vermomde alien, die voornamelijk observeert en vragen stelt, en die zo grondig te werk gaat dat de Stichting tot Behoud en Eerherstel van de Oost-Europese Bureaucratie daar een voorbeeld aan kan nemen.

Toch kwamen we, tijdens de evaluatie van dit rooms-katholieke uitstapje direct na afloop van de bijeenkomst, unaniem tot het oordeel dat het te makkelijk zou zijn om deze door Pluto, Mars en Neptunus tot studie-object uitverkoren Aardse lieden te beschimpen.
Misschien voeren de Academies der Wetenschappen elders inderdaad wel een grootschalig onderzoek hier op Aarde uit naar - ja, naar wat eigenlijk? Toch bleef het knagen. Want waarom zouden aliens zich per definitie volgens de laatste Hollywoodmode uitmonsteren, en waarom verplaatsten zij zich toch zo opvallend per UFO? Zou hun ondoorgrondelijke onderzoeksdrift niet eenvoudiger te bevredigen zijn als zij de gedaante aannamen van een onopvallend, alledaags voorwerp?


Hoofdredacteur Kwartaalclub wordt ontvoerd door UFO

Nog geen dag nadat wij tot dit diepe inzicht waren gekomen, trof het hoofd EHBO en acuur gevaar van de R.K. Kwartaalclub, de immer waakzame Dirk, in een oude Humo het volgende verhaal aan van Hugo Matthysen.
Sindsdien houden wij er ernstig rekening mee dat alles wat wij zien, deel uit kan maken van het Groots Komplot van de Vereniging van Interplanetaire Ruimtetoeristen.

Hugo´s relaas:
‘Zoals gewoonlijk was ik om kwart over zeven uit de veren. Ik stond net in de keuken koffie te zetten, toen ik achter mij een zachte klik hoorde, gevolgd door een nauwelijks hoorbare zoemtoon.
Onwillekeurig keek ik om.
 ‘Zoals gewoonlijk was ik om kwart over zeven uit de veren. Ik stond net in de keuken koffie te zetten, toen ik achter mij een zachte klik hoorde, gevolgd door een nauwelijks hoorbare zoemtoon.
Onwillekeurig keek ik om.
Ik schrok me haast een beroerte! Tot mijn verbijstering stond ik oog in oog met een massief wit ding, een rechtopstaand blok dat daar dreigend stond te glanzen in de ochtendzon. Het zag eruit of het elk moment kon exploderen, of alsof het plots zou vooruitschieten om me te verpletteren tegen het aanrecht.’ ‘Een oeroud jachtinstinct, diep in mij verborgen, werd met een heftige schok wakker. Ik greep naar een vork om daarmee het gevaar af te weren. Nog geen seconde later realiseerde ik me hoe zinloos dat was. Voetje voor voetje sloop ik de keuken uit, in de hoop dat het ding alleen op onverhoedse bewegingen zou reageren. Met een zucht van verlichting trok ik de deur achter me dicht, en belde bij de buurman aan.'


‘Buurman lachte mijn verhaal weg. Maar de verschrikking stond zo overduidelijk in mijn ogen te lezen, dat hij tenslotte mee ging een kijkje nemen.’
‘Fluisterend betrad buur de keuken. Ik stond perplex over zoveel domheid. Wou hij het ding tergen? Was hij zijn leven moe? Voelde de idioot zich opgewassen tegen iets wat tweemaal zijn omvang had? Gelukkig besloot het ding vooralsnog niet toe te slaan.’
"Is dat het?," vroeg buurman, en hij wees naar de hagelwitte klomp. "Ja," fluisterde ik - de angst had me hees gemaakt. "Dat," zei de buurman, "is een ijskast." Opnieuw werd ik onaangenaam getroffen door zijn totaal gemis aan intelligentie. "Dat is geen ijskast, het is eerder een ijskastoïde," zei ik. "Een ding dat de gedaante heeft aangenomen om mij onopvallend te observeren in mijn keuken. Dat ding daar, is een mutant."’
‘Buurman trok de deur van het ding open. Plots werd mij alles duidelijk. Dit ding was sluw, doortrapt en wreed! Mijn haren rezen te berge, en even werd alles zwart voor mijn ogen. Ik weet dat het onwaarschijnlijk klinkt, maar ik zwéér dat het waar is: het ding had namelijk in zijn binnenste alles gestockeerd wat ik lekker vind. Het kende overduidelijk alles van mijn dagelijks doen en laten - tot in de kleinste details. Het ding zou mij thans kunnen verkleinen en meevoeren naar een verre planeet; ik zou de tocht moeiteloos overleven met de aanwezige voedingswaren. Of misschien waren zijn bedoelingen nog demonischer: wie weet wou hij mij vergiftigen, wellicht zaten er in die zogenaamde eetwaren rare stoffen die een mens veranderen in een slaaf, een willoze zombie, een soort amfibie-achtig wezen met de doffe opslag in de ogen van hen die een bitter Noodlot ondergaan.’
‘Buurman zei nu niks meer. Hij zuchtte en ging hoofdschuddend heen. Ik verliet de keuken, pakte wat spullen en vertrok naar een hotel. Ik heb afgezien van de mogelijkheid om het ding met een lasbrander, drilboor of voorhamer te lijf te gaan - je moet geen slapende honden wakker maken. Mijn plan is subtieler: ik zal het morgenochtend in beton laten gieten. Daarna vervoer ik het per camion naar de Ardennen, alwaar ik het zal dynamiteren in een verlaten steengroeve.’
‘Maar eerst zou ik mij willen douchen. Ik twijfel evenwel. Dat ding met die transparante wanden hier in deze hotelkamer - is het zeker dat dat geen douchekabianoïde is? Ik mag er niet aan denken, maar toch doe ik het voortdurend.’